گریس و خصوصیات و معایب و مزایای روانکاری با گریس

کاهش قیمت روانکارها؛ انتظاری که محقق نمی‌شود
کاهش قیمت روانکارها؛ انتظاری که محقق نمی‌شود
آوریل 29, 2020
معرفی استاندارد ACEA
معرفی استاندارد ACEA
می 15, 2020

گریس و خصوصیات و معایب و مزایای روانکاری با گریس

گریس

گریس

انجمن ملی گریس های روانکار، گریس را این گونه تعریف کرده است:

گریس یک محصول نیمه مایع تا جامد است که از پراکنده کردن ماده غلیظ کننده در روغن پایه به دست می آید و در اکثر موارد به منظور ایجاد و تقویت بعضی از خواص به آن مواد افزودنی می افزایند.

مشخصات و کیفیت گریس به نوع و مقدار ماده غلیظ کننده، مواد افزودنی، مشخصات روغن پایه و همچنین فرایند تولید آن بستگی دارد. ماده غلیظ کننده مهم ترین عامل پایداری در برابر آب پایداری در دمای بالا و حفظ کیفیت در مدت زمان مصرف و هنگام انبارداری گریس است.

گریس ها مشابه روغن ها، برای به حداقل رساندن اصطحلاک و سایش بین سطوح متحرک، کاربرد دارند. در مواردی که روانساز باید به عنوان مانعی برای جلوگیری از ورود ذرات خارجی عمل کند یا موقعیت حرکت بین دو سطح به گونه ای است که به روانساز نیمه جامد نیاز است باید از گریس استفاده شود.

در مقایسه گریس ها با روغن های روانکار مشخص می شود که هر کدام از این دو نوع روان کننده به لحاظ ساختار ویژه خود کاربرهای خاص دارند. مهمترین ویژگی گریس ها استفاده از آنها به عنوان روانکار مناسب در نقاط غیر قابل دسترس دستگاه های صنعتی است. از طرفی ماشین آلاتی که با گریس روانکاری می شوند، طراحی ساده تر داشته و در نتیجه به تعمیر و نگهداری کمتری نیاز دارند. همچنین از گریس ها می توان در آب بندی دستگاه ها استفاده کرد.

گریس ها را بر اساس نوع روغن پایه (معدنی، سینتتیک، گیاهی) و نوع ماده غلیظ کننده (صابون های فلزی، پلیمرها و مواد معدنی) دسته بندی می کنند.

درجه بندی گریس ها:

از نظر قوام و سفتی، گریس ها نیز مانند روغن ها با درجاتی مشخص می شوند. این درجات به درجات NLGI یا نفوذ پذیری معروف هستند و با اعدادی از سه صفر تا 6 طبقه بندی می شوند. سفت ترین گریس ها با درجه NLGI 6 و روان ترین آنها با درجه NLGI 000 بر اساس آزمایش نفوذ پذیری گریس کارکرده مشخص می شوند.

درجه بندی گریس ها بر مبنای قوام آن ها از جانب انستیتوی ملی گریس های روانکار (آمریکا) انجام می شود.

درجه بندی NLGI بر مبنای آزمون نفوذپذیری مطابق با استانداردهای: (DIN 51818, ASTM D-217, ASTM D-2665) در زیر آورده شده است.

بخش های مختلف خودرو که به گریس کاری نیاز دارند عبارت است از:

جلوبندی، سیبک ها، یاتاقان های چرخ، محورها و چهار شاخ گاردان. شایان ذکر است که گریس باید طبق کتابچه راهنمای خودرو بر مبنای اطلاعات فنی تولید محصول و یا توصیه کارشناسان انتخاب و مصرف شود. همچنین باید از اختلاط دو یا چند نوع گریس یا اختلاط محصول مشابه از چند تولید کننده مختلف خودداری شود.

مزایای روانکاری با گریس در مقایسه با روغن های روانساز:

- قابلیت ماندگاری در محل روانکاری

- سهولت مصرف و کاهش دفعات روانکاری

- کامل تر شدن آب بندی دستگاه ها، کاهش نشتی و چکه کردن روانکار

- بهینه سازی چسبندگی روانکار به قطعات در شرایط دما و فشار بلا

- سادگی طراحی سیستم های روانکاری

معایب روانکاری با گریس در مقایسه با روغن های روانساز:

- خنک کنندگی کم

- نفوذ نکردن به قطعات ریز و مجاری دستگاه ها

- نیاز به نیروی کار بیشتر برای روانکاری

- سختی بسته بندی و انبار داری

- پاک نکردن آلودگی ها از سطوح قطعات متحرک

روش نمونه گیری صحیح برای ارسال به آزمایشگاه:

نمونه ای که جهت بررسی و آزمون ارسال می شود باید گویای شرایط واقعی سیال یا گریس در ماشین یا دستگاه در حال کار باشد. بنابراین نمونه گیری باید در زمان ثبات دستگاه انجام بگیرد. نمونه گیری قبل و بعد از اضافه نمودن و سر ریز کردن روانکار صحیح نیست. نمونه گیری سیال یا گریس از کلیه دستگاه ها و ماشین آلات باید از محلی قبل از فیلتر یا هر سیستمی که باعث جداسازی مواد آلوده کننده می شود انجام پذیرد. لوله با مجرای عبور سیال باید قبل از نمونه گیری به کمک جریان سیال مورد آزمایش به طور کامل شستشو داده شود.

از ظروف تمیز برچسب دار شامل موارد زیر استفاده شود:

- نوع نمونه

- تاریخ نمونه برداری

- ساعت کارکرد

- نوع دستگاه

- توضیحات خاص

- مشخصات کارگاه و نام شخص نمونه گیر

نمونه گیری گریس باید از چند نقطه و از محل مناسب صورت پذیرد. در صورت مشخص بودن آزمون های درخواستی مقدار نمونه برای انجام آزمایش های مورد نیاز تهیه و ارسال شود و در غیر این صورت برای انجام آزمون های درخواستی حداقل یک لیتر سیال و یا یک کیلوگرم گریس نیاز است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

گفتگوی آنلاین whatsapp